Hér er átt við ólar sem almennt eru kunnugar  gjörðar úr leðri eða öðru sterku efni sem notaðar eru til þess að festa hendur við kraftlyftingastöng eða önnur þjálfunartæki kraftlyftingaíþróttamanna.

►Þau rök sem færð eru fram varðandi enga notkun á ólum eru að stöðugt þurfi að styrkja greipina.

►Þau rök sem færð eru fram með notkun óla eru þau að fyrir utan réttstöðulyftuþjálfun [þar sem almennt á ekki eða takmarkað að nota ólar] eru þau að greiparstyrkur eigi ekki að takmarka sértæka eflingu á einstökum vöðvahópum eins og latissimus dorsi eða trapezius því að ómögulegt er að taka þungan róður með stöng rétt útfærslulega séð þannig að réttu vöðvaátaki verði beitt án þess að nota ólar. Þetta er vegna þess að átakið á greipina er annað en í réttstöðulyftu og þyngdin í þungum róðri rúllar fram á fingurgóma eftir eina eða tvær endurtekningar þannig að eftirfarandi endurtekningar eru ekki hárrétt útfærðar. Það sama á við um kraftavendu, kraftatog og hreint tog - átakið verður rangt eftir eina endurtekningu.

Það gleymist nefnilega hjá bókstafstrúarmönnum - þeim er vilja ekki nota ólar við neinar æfingar - að rétt einangrun á vöðvahópum sem æfðir eru fyrir tilstilli óla og notkun hámarksþyngda leiðir til sértækrar styrkingar t.d. latissimus dorsi sem aftur eflir réttstöðulyftustyrk – og sérstaklega bekkpressustyrk.

Það er því talið rétt að nota ólar í takmörkuðu mæli við réttstöðulyftuþjálfun þegar réttstöðulyftan sjálf er æfð – og ekki þegar endurtekningar eru þrjár eða færri. Þá er ekki rétt að æfa með hámarksþyngdum af palli án þess að nota ólar því víxlgripið í réttstöðulyftu getur valdið snúningi á baki og hrygg og dreifir álagi ranglega.

Hér fylgir myndband þar sem hinn heimsfrægi - BRAD GILLINGHAM  (Bandaríkjum Norður-Ameríku) – meðlimur í Frægðarhöll Alþjóða kraftlyftingasambandsins [International Powerlifting Federation (IPF)] notar einmitt ólar í réttstöðulyftu – fimm endurtekningar með 342, 5 kg. (755 pund) – veflykill:

http://www.youtube.com/watch?v=MNhNCBps-ko

Brad Gillingham á 400 kg. í réttstöðulyftu – tekið með „lásgripi” þar sem hnúar á höndum snúa fram – „lásgrip” það þar sem þumli er stungið undir vísifingur, löngutöng og baugfingur – nokkuð sárt en hentar mörgum. Þá er réttstöðulyfta Brad Gillingham verulega löng í drætti eins og sjá má.

 Við aðrar æfingar þar sem ólar eru notaðar er rétt að nota ekki ólar í upphitun og í meðalþungum þyngdum en nota ólar þegar komið er á hámarksþyngd dagsins sem tekin er nokkrar umferðir þrjár til átta endurtekningar.

Þá er rétt að nota SÉRÆFINGAR til þess að æfa greip og framhandleggsvöðva eins og aðra vöðva líkamans á uppbyggingartímabili og hæfilega í uppkeyrslu og – hvíld fyrir mót – og er vísað til eldri fræðigreinar „GREIPAR- OG FRAMHANDLEGGSVÖÐVAR!” – veflykill:

http://www.breidablik.is/frett.php?id_frett=5968&b=1

„Greiparhetjur” sem oft er vísað til eru oft „greiparsterkir” vegna þess að þeir eru með stórar hendur eða að réttstöðulyftan er stutt lyfta fyrir viðkomandi – þeir klára rétt fyrir ofan hnéskel – eða eru með „sigaxlir” og „sigbak” frá náttúrunnar hendi. Þeir eru því oft ekki „greiparsterkir” þegar kemur að bekkpressu eða hnébeygju. Þá geta þeir sem vegna líkamsbyggingar sinnar hentar betur súmó-réttstöðulyfta  náð að stytta lyftufarveginn með því að skipta frá „klassískri” réttstöðulyftu yfir í súmó-stílinn.

Sterk greip og framhandleggir er því ekki einungis mikilvæg „tæki” við framkvæmd réttstöðulyftu heldur einnig við „stýringu” á stíl í bekkpressu og einnig sem „stuðningur” við rétta útfærslu á keppnishnébeygju. 

*Athugasemdir:

Það er ástæða til þess að benda kraftlyftingamönnum sem nota ofangreind þjálfunarráð að fara varlega og leita ráða hjá íþróttalæknum eða sérmenntuðum íþróttaþjálfurum varðandi það sem fram kemur hér – einkum varðandi það að fyrirbyggja æfingameiðsli.

Sjá ennfremur þrýstiborða „Þjálfunarfræði í kraftlyftingum” á vefsíðu  Kraftlyftingadeildar Breiðabliks!

f.h. Kraftlyftingadeildar Breiðabliks

Halldór Eiríkur S. Jónhildarson, ritari og vefstjóri


Höfundur hefur stundað kraftlyftingaþjálfun um áratugaskeið og þjálfað marga af bestu íþróttamönnum Íslands.



Höfundur stóð fyrir og stundaði þjálfunarnám tvívegis á kraftþjálfunarnámskeiðum á vegum forvera Kraftlyftingasambands Íslands ÍSÍ (KRAFT-ÍSÍ)) og hins heimsfræga kraftaþjálfara dr. Frederick C. Hatfield, PhD. hér á landi á níunda áratug 20. aldar.

Hinn heimsfrægi fyrrverandi ritstjóri og prófessor, dr. Frederick C. Hatfield, PhD., er nefndur er í alþjóðlegum kraftaheimi „Dr. Squat”.

Birt sem handrit og drög: 2010 Copyright ⓒ Halldór Eiríkur S. Jónhildarson (sign.). All Rights Reserved.